Verdoofd. ‘Ik wil niets meer.’

Een vrouw belde me en vroeg mij of ik met haar zoon Remco van 21 jaar wilde praten. ‘Ik maak me ernstig zorgen over hem. Hij wil niets meer, gaat niet meer naar de universiteit en ligt al een half jaar bijna de hele dag op bed. Ik kom hem voor een sessie graag bij je brengen, omdat hij zelf niet naar je toe zal komen’.

Een paar dagen later werd Remco door zijn moeder gebracht. Hij ging op een stoel voor me zitten. Zijn blik was leeg en verdoofd. Remco vertelde me dat hij jarenlang verslaafd was aan gamen en dat hij in het weekend soms drugs gebruikte. Hij haastte ook om te zeggen dat hij niets van spiritualiteit moest hebben: ‘Ik ben wetenschappelijk ingesteld’.

Remco studeert natuurkunde want ‘Ik wil de wereld beter begrijpen’. Even later zei hij: ‘Ik wil graag een leider zijn in een wereld die volgens mij de weg kwijt is’. Toen ik hem zei dat hij dan eerst zichzelf moet gaan leiden, lachte hij schamper. En knikte met een blik van: ‘Ik weet niet hoe dat zou moeten’.

Remco was open en eerlijk naar me. Maar zodra ik vroeg of hij iets voelde bij datgene waar we het op dat moment over hadden, dan zei hij telkens: ‘Nee’. Hij was compleet verdoofd. 1,5 Uur lang – de duur van de sessie – voelde hij geen enkele emotie.

Tijdens de tweede sessie ging ik met hem wandelen. Door hem te laten bewegen, zo dacht ik, zou ik misschien iets bij hem op gang kunnen brengen. Ondertussen legde ik Remco mijn eenvoudige mensbeeld uit: ‘Wij hebben gedachten en emoties. Meer niet. Onder die gedachten en emoties is er leegte, stilte. Die leegte zou je ook ‘gezond bewustzijn’ kunnen noemen. Er is daar namelijk geen emotionele pijn en er zijn geen geconditioneerde gedachten. Om dat gezonde bewustzijn te kunnen ervaren, moet je eerst alle modder – alle gedachten en emoties – toelaten. De modder blokkeert je gezonde bewustzijn’. Dit alles resoneerde met Remco en dus was hij bereid mee te doen.

Gedurende 1,5 uur stelde ik hem daarom steeds twee dezelfde vragen: ‘Waar denk je nu aan?’ en ‘Wat voel je nu?’ Nog steeds had hij moeite met voelen, maar kon hij ‘de modder’ in hem waarnemen, toelaten en geleidelijk aan voelen.

Bij de derde sessie gingen we wandelen op de Bussumse hei. Ook nu stelde ik hem steeds dezelfde twee vragen. Hij voelde vooral veel verdriet en lusteloosheid. Na ongeveer een uur zei hij dat hij geen gedachten en emoties meer had. ‘Wat is er dan?’, vroeg ik. ‘Rust’, zei Remco. En hij keek met een grote glimlach voor zich uit. ‘Het is lang geleden dat ik mij zo hebt gevoeld’. ‘Dit is het gezonde bewustzijn’, zei ik. ‘Hier ben je vrij’. Remco knikte.

‘Stel je voor dat dit gezonde bewustzijn een boodschap voor je zou hebben, wat zou dat dan zijn?’, vroeg ik Remco. Hij antwoordde: ‘Het is belangrijk dat ik deze rust vaker ervaar. En, als kind heb ik veel aan judo gedaan; het is goed om dat weer te gaan doen’.

Een weekje later gingen Remco en ik weer wandelen op de hei. Ik vroeg hem hoe het ging: ‘Ontzettend goed’, zei hij. ‘Ik voel me happy’. We kletsten wat en ik vroeg Remco wat hij met zijn leven wilde.

‘Dat weet ik eigenlijk niet’, zei hij.

‘Wie inspireert je?’, vroeg ik.

‘Einstein en Tesla’ (een grote Servisch-Amerikaanse uitvinder en natuurkundige).

‘Waarom?’

‘Omdat zij beiden een enorme verandering in de algemeen geaccepteerde denkwijze hebben voortgebracht. Dat wil ik ook. Ik wil iets doen dat de wereld beter maakt. Ik wil het via de wetenschap doen, want dat past bij me. En ik wil een leider zijn’.

Remco keek voor zich uit over de hei. Hij wist dat hij nog ver van zijn einddoel verwijderd was. Maar hij wist ook dat meer dan ooit onderweg is.

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *