De kracht van loslaten

loslatenDe deadline van het blad Paravisie waarvoor ik een column schrijf nadert en ik heb nog steeds geen onderwerp. Wat ik ook bedenk: ik vind het niet leuk, niet inspirerend, ‘al eens gedaan’, te theoretisch of ‘wel erg een open deur’. De tijd tikt en ik begin gespannen te worden. Dan herken ik op eens een patroon in mijzelf: ik ben het onderwerp van mijn column aan het bedenken. Ik heb het idee dat de inspiratie van mij moet komen. Maar door alles wat ik inmiddels heb bedacht zit mijn hoofd van mijn linker- tot aan mijn rechteroor vol. Mijn hoofd voelt als een muur vol geeltjes: er kan niets meer bij. Er is geen ruimte meer voor spontane inspiratie.

De beste ideeën voor een boek, workshop of column krijg ik als mijn hoofd leeg is. Hardlopen werkt voor mij het allerbeste. Gedurende het joggen ben ik dan een uur lang bewust aan het loslaten: de vermoeidheid van een week te veel op een stoel zitten, mijn nutteloze gedachten, de verhalen die ik van sommige situaties in mijn leven maak, de energieën van mensen die ik heb ontmoet et cetera. Tijdens mijn gedraaf laat ik het allemaal gaan. Heerlijk. Ik zweet dan enorm. Mijn vriendin en zoon zijn altijd weer verbaasd wat een stank ik met mij mee draag na het joggen. Ik moet van hen altijd direct onder de douche. Die stank is een mengseltje van zweet en alles wat ik heb losgelaten.

Na het hardlopen ben ik kraakhelder en – zonder dat ik het bewust wil – waait het ene goede idee na het andere mijn hoofd binnen. Na het hardlopen ben ik geïnspireerd om te schrijven, weet ik hoe ik een nieuwe workshop ga opzetten en wat ik ga tweeten. Ik bedenk niets en doe al helemaal geen moeite. En toch krijg ik het ene idee na het andere. Het voelt als het krijgen van cadeautjes. Doordat ik oude dingen heb losgelaten – gedachten en emoties – sta ik open om nieuwe inspiratie te ontvangen.

En zo realiseerde ik me dus dat het belangrijk is om voor de inspiratie van deze column terug te  keren naar het gevoel dat dingen vanzelf ontstaan. Dat betekent geen ideeën verzinnen, maar juist zoveel mogelijk loslaten. Let go, let God. De kracht van loslaten had ik al eens ervaren toen ik de vermoeidheidsziekte M.E./C.V.S. had. Toen na jaren van het volgen van verschillende therapieën bleek dat niets hielp en ik de wens om beter te worden maar had losgelaten, werd ik gezond. Ik had al veel geprobeerd en gedaan, maar juist mijn sterke wil om beter te worden was mijn grootste blokkade om te kunnen genezen. Pas door los te laten kan de energie van je essentie, de Bron door je heen stromen. En dan kan er wat gebeuren.

Het geheim van loslaten ervaar ik vaak ook bij het doen van persoonlijke sessies met mensen. Soms weet ik niet welke volgende stap ik tijdens een sessie met iemand kan nemen. Dan zit ik voor mijn gevoel vast. Toen ik dit werk pas deed voelde ik me op dat soort momenten soms wat gespannen. Nu weet ik dat het enige dat ik op zo’n moment hoef te doen is te accepteren dat ik het niet weet. Zelfs mijn wil om iets te doen laat ik los. Vanuit die acceptatie ontstaat rust en ruimte en weet ik als vanzelf wat de volgende stap is. Die stap bedenk ik niet zelf, hij wordt me ingegeven. Die stap komt uit de essentie die we zijn. Veel mensen zeggen mij na een sessie waarin ze de Bron hebben ervaren: ‘Wat is het toch eigenlijk makkelijk hè’. En dat is ook zo. Vanuit onze essentie weten we precies wat we wanneer het beste kunnen doen en is het leven makkelijk.

En, o ja: door mijn wil om een column te schrijven los te laten, is deze column inmiddels vanzelf ontstaan.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *