Een carrière shift maken

wijnrankVijftien jaar geleden werkte ik voor een baas die bij elke borrel riep dat hij voor zijn veertigste zou stoppen met werken en een wijnplantage in Frankrijk zou beginnen. Inmiddels is hij 52 jaar, werkt nog steeds voor hetzelfde bedrijf en roept waarschijnlijk – iets minder hard dan toen – dat hij voor zijn 60ste iets ‘heel anders’ gaat doen.

In mijn praktijk heb ik regelmatig mensen die echt een radicale carrière shift willen maken.

Ik verwelkom ze als helden; leg de rode loper uit en zing het Wilhelmus voor hen. Want ik weet dat er veel van hen gevraagd gaat worden. Ik heb het niet over mensen die een lichte variant willen op datgene wat ze altijd hebben gedaan. Nee, ik heb het over mensen die zichzelf opnieuw gaan uitvinden. De advocaat bijvoorbeeld die professioneel striptekenaar wil worden, de journalist die een bureau voor maatschappelijk verantwoord ondernemen wil opzetten en de secretaresse die ‘eindelijk iets met kinderen wil gaan doen’.

De ogen van de draak

In dit proces komt iedereen zijn grootste demonen tegen. Zo begeleid ik een man die succesvol was binnen de televisiewereld, maar ‘overtollig’ werd. ‘Ik ga iets voor mijzelf doen, maar weet nog niet wat’. Na een jaar was er nog geen inspiratie.

Een vrouw had voor haar shift woede-uitbarstingen naar haar man en kinderen. Wat haar kwaad maakte was dat ze dat haar hele leven nog nooit had gedaan wat ze echt wilde. Ze zei: ‘Ik ben bang om mijn nek uit te steken, bang om te mislukken en bang dat zal blijken dat ik toch niet zo perfect ben’. In het proces van zichzelf neerzetten moest ze steeds in de ogen van de draak kijken.

Of neem mijzelf. Arrogantie was de slapende draak in mij. Ik had een succesvol reclamebureau en toen mijn partner ermee stopte vond ik het ook welletjes. Een spirituele praktijk zou ik net zo gemakkelijk als dat reclamebureau van de grond krijgen. Dacht ik. Het opzetten van een praktijk bleek echter zeer lastig. Wat geloofde ik een hoop ‘Engelse koeiepoep’. Als ik van tevoren had geweten dat ik zoveel beperkende overtuigingen had, dan had ik nooit de stap naar spiritueel werk durven maken. Soms was ik het zo zat. Dan zag ik op maandagmorgen iedereen naar zijn werk fietsen en wilde ik met hen meefietsen om van het gevoel af te zijn van ‘het lukt niet, er komen geen mensen en zonder werk ben ik waardeloos’.

En juist dit proces heeft me gevormd. Al die angsten – ‘heeft mijn gezin volgende maand te eten’?’ en overtuigingen zou ik nooit onder ogen zijn gekomen – en hebben losgelaten – als ik lekker op kantoor reclamecampagnes zou hebben bedacht.

 

Grabbelton met briefjes

Eigenlijk zou iedereen af en toe totaal ander werk moeten gaan doen. In het proces dat zou volgen zou iedereen vele, gedurende tientallen generaties overerfde patronen en overtuigingen loslaten en daardoor een vreugdevoller leven krijgen. En, er zou een andere wereld ontstaan. Nu ik erover nadenk .… eigenlijk zou de overheid iedereen moeten verplichten om vier keer in zijn leven radicaal ander werk te gaan doen. Je moet dan naar het gemeentehuis, waar een ambtenaar zit met een grabbelton vol briefjes. Op elk briefje staat een beroep; dat wat je trekt moet je de komende tien jaar gaan doen. Een topambtenaar trekt bijvoorbeeld ‘stratenmaker’ en een supermarktkassière ‘Minister van Sociale Zaken’ (‘deze maand zegels bij je uitkering’). Waarschijnlijk wordt het voor de topambtenaar een lange ego-detox.

Daarom leg ik de rode loper uit voor iedereen die het roer wil omgooien en het commitment heeft om zichzelf echt te leren kennen. Daarmee bedoel ik niet dat je ontdekt dat je een enorme vechter of volhouder bent. Nee, dat je ontdekt dat er onder alle angsten en overtuigingen in jou levensvreugde en altijd aanwezige rust is. En dat het doel uiteindelijk niet zo zeer is geweest om iets nieuws te gaan doen, maar om vanuit deze vreugde en rust te leven.

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *